Met vallen en opstaan: manische psychose

Met vallen en opstaan: manische psychose
Veerle

'Ik ben mama van een dochter van acht en een zoon van vier, partner, vriendin, dochter, zus en leerkracht. En ik ben ervaringsdeskundige in de psychiatrie. Ik twijfel soms over welk van deze elementen het meest mijn identiteit bepaalt. 

Ik vertel je mijn verhaal over mijn ervaringen als kersverse moeder. Een verhaal van vallen, opstaan, opnieuw vallen, maar gelukkig steeds opnieuw weer opstaan. Onze oudste dochter is geboren na een probleemloze zwangerschap en snelle bevalling. In het ziekenhuis was het erg druk. Ik sliep er, zoals elke kersverse moeder, nauwelijks. Ik had het gevoel dat ik zeer alert moest zijn voor Lies. Ik voelde me goed, maar tegelijkertijd ook opgesloten in een erg kleine kamer. Dat ik zo energiek was, vond ik zeer normaal en aangenaam. Ik was immers eindelijk bevrijd van die buik. 

Thuis had ik veel te veel energie. Ik durfde eigenlijk ook niet slapen. Ik voelde een ongekende rusteloosheid in mij razen. Ik had ideeën. Ik had plannen. Ik begon midden in de nacht kasten en papieren op te ruimen. Ik deed de was en andere huishoudelijke taakjes. Elke minuut dienden zich nieuwe ideeën aan. Ik wilde een groots buurtfeest organiseren. Ik wilde dat buren terug met elkaar zouden leren spreken, tijd maken voor wat echt belangrijk is in het leven. Ik wilde een eenvoudigere en rechtvaardigere wereld voor Lies.  

Ik sliep nog nauwelijks en zag steeds meer verbanden. Ik zag overal een diepere betekenis in. Eindelijk begreep ik de zin van het leven. Hoe helderder alles voor mij werd, hoe vreemder mijn man Marten en mijn familie en vrienden mijn gedrag vonden. Zelf besefte ik ook ergens dat er iets niet klopte. De verpleegster van Kind en Gezin vertelde me over Moeder & Baby-Eenheid in Zoersel omdat zij mijn gedrag toch begon te herkennen als manisch. 

Het keerpunt kwam er toen ik heel warrige woorden op een rol papier krabbelde. Alles leek te vervagen in een grote draaikolk. Ik werd naar beneden gezogen naar het zwart. Het voelde alsof ik geen lucht kreeg. Ik dacht dat ik zou stikken. Maar toen was er een plots wit licht en een heel erg warm en veilig gevoel. Ik voelde me herboren. In plaats van dat beklemmende gevoel, kreeg ik een nieuw soort bewustzijn. Toen heb ik besloten dat het zo niet verder kon. Ik moest mij laten helpen.

Ineens zat ik, nog steeds super vrolijk, in de auto op weg naar het dichtstbijzijnde psychiatrisch ziekenhuis waar er plaats was in crisisopname. Na vier dagen crisisopname kon ik op Moeder & Baby-Eenheid terecht. Marten ging die avond alleen terug naar huis, zonder vrouw en zonder dochter waarvoor hij de voorbije dagen zeer zorgvuldig voor had gezorgd. Ik kan mij niet voorstellen hoe hij zich daarbij moet gevoeld hebben en hij kan of wil daar niet over praten. Omdat Lies zo’n gemakkelijke baby was, had ik heel veel tijd. Die vulde ik met allerlei dingen. Lies verzorgen, lukte goed. Als ik met haar bezig was tijdens het eten geven of de badmomenten werd ik vanzelf rustig. Op alle andere momenten deed ik duizend dingen tegelijkertijd.  

Op de zorgeenheid verbleven we met een achttal moeders met een eigen verhaal. De meesten herstelden van een postpartum depressie. Na een tijdje werd het mij duidelijk dat er één andere moeder ook een manische psychose had doorgemaakt. De gesprekken met haar maakten diepe indruk op mij. Zij was tegen haar wil vastgebonden en opgesloten in een isoleercel, omdat zij ervaren werd als een gevaar voor haar omgeving en haar dochter. Misschien dat haar verhalen mij een diepgewortelde angst voor isolatiekamers en opsluiting hebben bezorgd. Dat ik nooit op die manier gedwongen ben, maar altijd zelf heb kunnen en mogen kiezen voor hulp, maakt voor mij een wezenlijk verschil. Ik besloot dus dat ik zou meewerken aan mijn herstel. Ik zou zoveel mogelijk therapieën volgen, braaf mijn medicatie slikken en dan zou ik toch weer snel in orde zijn. Althans, dat dacht ik.

Voor dokter Docx schreef ik hele zelfportretten. Ik vond het immers zeer vreemd dat mensen die ik eigenlijk niet kende, moesten oordelen over de mate waarin ik normaal kon functioneren. Want hoe konden zij nu weten wie ik ben, wat ik belangrijk vind en wat normaal is voor mij? Ik onderhandelde daarnaast voortdurend over medicatie en de afbouw ervan. Ik haatte al die pillen en wilde er zo snel mogelijk vanaf. Mijn ongeduld zorgde er ook voor dat ik dr. Docx hints niet begreep over mijn haast om naar huis te vertrekken. Op 30 juni 2007 ging ik naar huis in de volle overtuiging dat ik dit moeilijke hoofdstuk uit mijn leven kon afsluiten. Maar niets was minder waar.

De top was hoog, het dal zeer diep. Ik was er wel voorzichtig voor gewaarschuwd, maar ik was er niet op voorbereid. Die val in de diepste duisternis kwam hard aan. Ik kwam na ruim twee maanden eindelijk thuis en moest mijn draai vinden. Ik voelde me steeds eenzamer en werd zeer onzeker. Ik had het gevoel dat ik niks meer te vertellen had. Ik zag steeds meer problemen. Ik had geen relativeringsvermogen of incasseringsvermogen meer. Marten en mijn ouders deden hun best om zo goed mogelijk voor mij te zorgen, maar ik voelde me hopeloos verloren. Met veel moeite begon ik mijn dagen, die eindeloos leken te duren. Ik had het gevoel dat ik niks meer kon, niks meer was. De zorg voor Lies viel me voor het eerst zwaar. Ik voelde me niet echt een mama. Ik herkende me absoluut niet in het oermoedergevoel waarover ik sommige vriendinnen hoorde vertellen. 

Dr. Docx sprak over een depressie, veranderde mijn medicatie en vroeg voorzichtig of ik mij toch niet beter opnieuw zou laten opnemen. Ik zag dat niet zitten. Ik wilde opnieuw gaan werken. Ik wilde mijn oude leven terug. Dat mislukte natuurlijk helemaal. Een nieuwe opname was onvermijdelijk. Op Moeder & Baby-Eenheid draaide ik opnieuw mee, zo goed en zo kwaad als dat kon. Heel langzaam ging het beter met me. Die grote negatieve gevoelens waren gaan liggen, maar mijn onzekerheden bleven groot.

Ik ging naar huis en probeerde opnieuw met Marten en Lies een gezin te vormen. Het was een moeizaam proces om terug gelijkwaardige partners te worden. Het gewone leven terug oppikken, gaf mij het gevoel dat ik terug op de goede weg was. Dat ik terug meetelde en iets te vertellen had. Toch had ik het nog erg vaak lastig. Ik voelde me nietig naast anderen. Hoe slaagden mijn vriendinnen erin om zonder problemen alles tegelijk te doen: én een goede moeder zijn, én hun job gedreven doen, én er goed uitzien, én een huis bouwen of verbouwen én een toffe partner zijn? Ik zocht hulp bij een psychologe en deed mijn verhaal keer op keer opnieuw. Langzaam had ik het gevoel dat ik opnieuw mezelf werd. 

Lies werd drie jaar en Marten en ik wilden graag een tweede kindje. Ook deze keer kon ik niet zonder een nieuwe opname van ongeveer een half jaar. Gelukkig volgde er ook een nieuw herstel. Vandaag ben ik blij dat Marten en ik een warm gezin hebben met twee heerlijke kinderen. Vandaag ben ik blij dat ik ondertussen een drietal jaar terug aan het werk ben. Maar ik besef beter dan mijn leeftijdgenoten dat ik niet alles tegelijk kan.'

Veerle 
 


2
4
6
1
3
5


Over Moeder & Baby

Een baby krijgen, is een ingrijpende gebeurtenis. Je maakt als jonge moeder in korte tijd veel veranderingen door: lichamelijk, hormonaal, emotioneel en relationeel. Hierdoor ben je kwetsbaar. Moeder & Baby is een plaats waar moeders met psychische problemen in de periode rond de bevalling samen met hun baby terechtkunnen. De behandeling richt zich zowel op het verminderen van jouw psychische klachten als op de ondersteuning van de relatie met je baby. 

We streven naar een kortdurende behandeling in nauwe samenwerking met betrokkenen, zoals je partner, familie of andere hulpverleners.

Het team van Moeder & Baby bestaat uit verschillende disciplines en werkt samen om jou, je baby en je gezin zo goed mogelijk te ondersteunen. Afhankelijk van je specifieke noden en verwachtingen wordt samen met jou een behandelprogramma opgesteld.

Over Moeder & Baby

Hulp nodig?

Vermoed je dat je aan een postpartum depressie lijdt, in de volksmond beter bekend als een postnatale depressie? Misschien kan Moeder & Baby jou helpen.


Nieuws

30/05/2018

Pilootproject perinataal zorgpad

Pilootproject perinataal zorgpad geestelijke gezondheidszorg provincie...

23/05/2018

2 mei 2018
World Maternal Mental Health Day

Wereldwijd wordt er gewerkt door verschillende disciplines omtrent de...

14/12/2017

Filmvertoning 'Das Fremde in mir'
22 maart 2018 - 18.30u

Dit met veel juistheid en empathie vertelde drama tackelt een onderwerp...



Nog vragen?

Heb je nog vragen over de behandeling of ondersteuning van Moeder & Baby of wens je bijkomende informatie?
Je kan steeds contact opnemen met ons via het contactformulier.



Moeder & Baby maakt deel uit van

Emmaus
PC Bethanië


Moeder & Baby is een samenwerkingsverband tussen

Riziv, comité voor geneeskundige verzorging, Vlaamse Overheid, Psychiatrisch Ziekenhuis Bethaniënhuis en psychotherapeuten op zelfstandige basis.



Deze website werd mogelijk gemaakt dankzij de steun van Cera’

Cera